«ارائه ای از مونت مووی» :.: MontMovie.Net :.:
‫پنج، چهار...
‫سه، دو، یک...
‫از شانس خوبت، نمی‌تونم بهت شلیک کنم.
‫بهت نیاز دارم. ‫اما ماری، نمی‌تونی از دست من فرار کنی.
‫جریان آب داره شدید میشه
‫و فقط من می‌تونم به یه جای امن ببرمت،
‫چون فقط من چراغ قوه دارم.
مـونـت مـووی در تلگرام و اینستاگرام @MontMovie
‫مـــتـــرجـــم ‫.:: صادق هاشمی ::.
‫محبت رو امتحان کردم. ‫حالا بذار منطق رو هم امتحان کنم.
‫زندگی تو تو دستای منه. ‫همونطور که زندگی من تو دستای توئه.
‫من دنبال «دریای شراره‌ها»م.
‫از کجا راجب «دریای شراره‌ها» می‌دونی؟
‫پدرت بهم گفت.
‫با پدرم حرف زدی؟
‫فقط بهم بگو کجاست.
‫بهم بگو زنده‌ست.
‫می‌دونم زنده‌ست.
‫صداش رو می‌شنوم.
‫به صدام گوش کن. ‫به من گوش کن.
‫نزدیکم بمون. خیلی شلوغه. ‫ببخشید ماری.
‫می‌دونم تولدته ولی هنوز یه سری ‫کار واسه انجام دادن دارم. مراقب باش.
‫«پاریس» ‫«14 ژوئن 1940» ‫«چهار سال قبل»
‫- گفتی داریم می‌ریم مسافرت. ‫- درسته.
‫پس چرا انقدر عجله داریم؟
‫چون ماری، متاسفانه آلمان‌ها روز تولد ‫تو رو برای اشغال پاریس انتخاب کردن.
‫ببخشید.
‫آلمان‌ها با فرانسه چیکار می‌کنن؟
‫برای غرور یه مرد، کل شهرها رو غارت می‌کنن ‫و هرچیز با ارزشی رو می‌برن.
‫بگیر، میشه کمکم کنی کلید ‫گالری دایناسورها رو پیدا کنم؟
‫تو از من خیلی فرزتری.
‫بیا ماری، باید هرچی می‌تونیم رو نجات بدیم ‫و بعدش هم خودمون رو نجات بدیم.
‫سمت راستت یه جعبه هست.
‫- دنیل! هنوزم این رو می‌خوای؟ ‫- آره، فوری.
‫خیلی زود برمی‌گردم.
‫ببخشید تو رو آوردم ماری، ‫اما اگه تو آپارتمان می‌ذاشتمت،
‫تضمینی نبود که بتونم برگردم.
‫آلمان‌ها خیابون‌ها رو می‌بندن ‫و محدودیت رفت و آمد می‌ذارن.
‫وقتی نازی‌ها به موزه بیان، ‫اول دنبال اینا می‌گردن.
‫- این سنگ‌ها رو با خودمون می‌بریم؟ ‫- نه. بگیرش.
‫می‌دمشون به آدمایی که بهشون ‫اعتماد دارم تا از پاریس خارجشون کنن.
‫و اگه اونا گیر بیفتن چی؟
‫یه چیز دیگه.
‫وقتی که سوار قطار بشیم، واسه ‫جشن گرفتن تولدت کیک می‌گیریم.
‫می‌ریم جنوب خونه یکی از دوستام.
‫کدوم دوست؟
‫دوستی که می‌تونم واسه مراقبت ‫از چیزهای باارزش بهش اتکا کنم.
‫چیزهایی مثل تو ماری.
‫بیا، اون طرف رو تا کن.
‫تمومه.
‫حالا، دایناسورها منتظر می‌مونن.
‫دستت رو بهم بده تا بزنیم به چاک.
‫مطمئن شو بهشون میگی که اورژانسیه.
‫دنیل، خدا رو شکر که برگشتی.
‫آلمان‌ها جلوی در اصلی‌ان.
‫بهشون گفتیم که موزه بسته‌ست ‫اما فکر کنم به زور بریزن تو.
‫بذار بیان تو. براشون قهوه بیار.
‫بهشون سیگار بده. ‫پنج دقیقه معطلشون کن.
‫کلید رو بهش بده تا هر دری ‫که ازش رد شدیم رو قفل کنه.
‫موقع رفتن، تظاهر کن ‫نمی‌تونی کلید درست رو پیدا کنی.
‫واسه کسایی که فقط از چشماشون ‫استفاده می‌کنن، کار خیلی سختیه.
‫می‌بینی که دخترم ‫خیلی خوب ازم مراقبت می‌کنه.
‫- شما کجا می‌رین؟ ‫- نگران نباش، چیزی‌مون نمیشه.
‫مراقب خودت باش.
‫آقای دیلی، ‫درها رو باز کن و بذار بیان تو.
‫- الان میام اونجا. ‫- بگو داری چیکار می‌کنی.
‫دارم از یه بارونی ده فرانکی استفاده می‌کنم
‫تا الماس و جواهراتی که ارزششون ‫از نصف پاریس بیشتره رو حمل کنم،
‫و به ژنو بفرستمشون؛ اونم داخل ‫جمجمه یه تیرانوسوروس رکس
‫که تا قبل از اومدن رایش سوم، ‫مخوف‌ترین هیولایی بود
‫که روی کره زمین پا گذاشته بود.
‫بیا، نزدیکم بمون، ‫سمت راستت یه ستونه.
‫مراقب باش. مراقب باش. اینطرف.
‫آلمان‌ها الان نزدیک‌مونن. ‫اینجا. همینجا. وایستا. وایستا. وایستا.
‫چمدونت رو بده. ‫روی چمدون‌ها بشین.
‫برو بالا. اینجا.
‫خودشه.
‫می‌خوام بدوم. باید بهم اعتماد کنی.
‫- بهت اعتماد دارم. ‫- برو که رفتیم.
‫می‌تونم یه چیز رو بهت تضمین کنم ماری.
‫این تولد رو هیچوقت یادت نمیره.
‫بعدش چی شد؟
‫یه کامیون منتظر جواهرات بود.
‫نمی‌دونم اونی که ‫دنبالشی هم اون تو بود یا نه.
‫من می‌دونم.
‫انقدر بهم دروغ نگو.
‫می‌دونم اون همراه بقیه نبود.
‫پدرت اون رو برای خودش نگه داشت. ‫دادش به تو. اون کجاست؟
‫پدرم کجاست؟
‫ماری، یه چیزی هست که باید بدونی.
‫تقصیر پدرته که تو کور شدی.
‫«دریای شراره‌ها» متبرکه ‫اما نفرین‌شده هم هست.
‫عزیزان صاحبش، دچار مصیبت‌های وحشتناکی میشن.
‫تاریکی چشم‌های تو هدیه‌ای ‫از طرف بابای عزیزت بود.
‫سرجوخه فنیش.
‫دوباره، خیلی مستقیم و ‫هدف‌گذاری‌شده دارن بمباران‌مون می‌کنن.
‫اومدم اینجا تا ببینم که ‫تونستی پیامی رو شنود کنی
که ‫راجب بمباران‌ها باشه یا نه.
‫اما بجاش می‌بینم که داری...
‫نظافت می‌کنی!
‫واسم سواله. اشمیت کجاست؟
‫ما... برقمون رفت. فیوز ترکید. ‫اونم رفت دنبال یه فیوز دیگه بگرده.
‫نگرانم که شاید گیر یه انفجار افتاده باشه.
‫انقدر نگرانی که ‫تصمیم گرفتی زمین رو تمیز کنی.
‫اگه فیوز ترکید، چرا چراغ‌ها روشنن؟
‫و چرا رادیو کار می‌کنه؟
‫تو زیرزمین یه فیوز یدک پیدا کردم.
‫اون پایین هنوز خونی بود. ‫یکم ریخت رو چکمه‌هام.
‫تصمیم گرفتم تمیزش کنم.
‫اوه ببین.
‫یکی داره یه چیزی پخش می‌کنه.
‫بذار ببینم چی میگه.
‫«درست مثل زمان‌های قدیم می‌مونه،
‫در دفترم، در باغ گل و گیاه پاریس،
‫فقط...»
‫«می‌خوام بدونم منظورت از سال نو مبارک چیه.»
‫یه دختر.
‫یه دختر داره حرف می‌زنه.
‫داره رمزی، هدف بمباران رو میگه.
‫اما تو خودت می‌دونستی، مگه نه فنیش؟
‫و وقتی اشمیت فهمید، کشتیش. همم؟
‫چرا؟
‫اسلحه‌ت.
‫- تو یه جاسوسی. ‫- نه.
‫پس توضیح بده!
‫کشتمش تا از یه خاطره محافظت کنم.
‫یه مکان امید.
‫تنها جایی که رایش نمی‌تونست نابودش کنه.
‫می‌تونیم همین الان همینجا اعدامت کنم فنیش.
‫اما...
‫تو تنها بیسیم‌چی باقی‌مونده ‫تو سن-مالو هستی.
‫پس من و تو...
‫جای کسی که تو رادیو ‫حرف می‌زنه رو پیدا می‌کنیم.
‫بعدش من یه اسلحه میدم دستت ‫و تو اون دختر رو می‌کشی.
‫فهمیدی؟
‫بله قربان، فهمیدم.
‫پخش متوقف شد.
‫کل روز رو وقت داریم.
‫بمباران‌کننده‌ها رفتن.
‫دفعه بعد که روی آنتن رفت، پیداش می‌کنیم.
‫اشمیت رو گذاشتم کنارت چون ‫از اول هم بهت مشکوک بودم.
‫دیشب با فرمانده مرکزی که ‫توش آموزش دیدی تماس گرفتم.
‫گفت برای این کار ‫انتخاب شدی چون یه نابغه‌ای.
‫گفت یکی از بهترین‌های آلمانی.
‫وسایلت رو جمع کن.
‫تکون بخور.
‫چطور شد که اینجوری شد؟
‫«یتیم‌خانه ویکتوریاشتراسه» ‫«اسّن، آلمان» ‫«14 ژوئن 1940»
‫به کارتون ادامه بدین بچه‌ها.
‫احتمالا پلیس مخابراته،
‫اومدن بخاطر گوش دادن به ‫اعلامیه‌های غیرقانونی دستگیرت کنن.
‫نمی‌دونی داری راجب چی حرف می‌زنی.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫بچه‌ها.
‫زنده‌باد هیتلر!
‫بازدیدتون رو مدیون چی هستیم امیر؟
‫چندتا از شما بچه‌ها ‫امروز به رادیو گوش دادن؟
‫همم؟
‫اگه به رادیوی ملی گوش داده باشین،
‫اخبار شکوهمند رو شنیدین.
‫بعد از ظهر امروز، ‫سربازان آلمان وارد پاریس شدن.
‫فرانسوی‌ها بدون جنگ، شهر رو تسلیم کردن.
‫فرانسوی‌ها، آدم‌های ‫فرومایه و لاابالی‌ای هستن.
‫باقی فرانسه هم به‌زودی از آن ما میشه.
‫همراه هیزم و وسایل سوختنی بود امیر.
‫همم. درسته.
‫از شما بچه‌ها، کسی هست ‫که به چیزی به جز
‫رادیوی ملی گوش داده باشه؟
‫تو. داشتی دستت رو می‌بردی بالا.
‫اون... می‌خواست بگه که از ‫وقتی آنتن براندنبورگ نصب شده،
‫سیگنال دیگه‌ای به جز رادیوی ملی ‫نمیشه دریافت کرد قربان.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫آره، از لحاظ تئوری،
‫اما افراد باهوش، راهی ‫واسه دور زدن پیدا می‌کنن.
‫راهی برای گوش دادن به ‫رادیوهای خارجی پیدا می‌کنن.
‫افراد باهوشی مثل تو پسر.
‫- تو ورنا فنیش هستی، درسته؟ ‫- بله هستم.
‫بله. ‫بله هستی.
‫معلومه که هستی و دلیل اینجا اومدنم هم هستی.
‫چون تعریفت به گوشم رسیده.
‫میگن که یه نابغه‌ای.
‫میگن نصفت آدمه، نصفت فرستنده رادیویی.
‫میگن تو سرت سیم‌هایی هست که حتی ‫از نیویورک هم سیگنال دریافت می‌کنه.
‫من چندین هفته‌ست که ‫رادیوی خارجی گوش ندادم قربان.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫- در واقع چندین ماهه... ‫- اوه، هیس.
‫بخاطر رادیوهای خارجی اینجا نیومدم.
‫نه.
‫من...
‫اومدم اینجا چون یه دوستی دارم ‫که رادیوش خراب شده
‫و می‌خوام که تو، ورنا فنیش، بیای درستش کنی.
‫و در یک لحظه، یک زندگی تغییر می‌کند.
‫بریم؟
‫زیباترین خونه در اسن.
‫از یه یهودی ضبظش کردیم. ‫جای ناخون‌هاش روی در خونه مونده
‫چون در برابر رفتن مقاومت می‌کرد.
‫خود شخص پیشوا بهم هدیه دادتش.
‫عزیزم، موسیقی رو قطع کن ‫و دستگاه خراب شده رو به پسرک نشون بده.
‫من رادیوم رو می‌خوام.
‫فنیش، درستش کن.
‫واسه درست کردنش، به ابزار نیاز دارم قربان.
‫قبل اینکه بیایم دنبال تو، ‫به مدرسه‌ت رفتیم
‫و کمدت رو باز کردیم
‫و ابزاری که ازشون برای ساخت رادیوهای ‫غیرقانونی استفاده می‌کردی رو پیدا کردیم.
‫یه رادیو پیدا کردیم که فقط ‫موج کوتاه فرکانس 13.10 رو می‌گیره،
‫یه ایستگاه رادیویی ممنوعه ‫که یه جایی تو فرانسه‌ست.
‫به حرفای یه پروفسور پیر گوش می‌دادی
‫که واسه بچه‌ها راجب علم و نور و ‫تصورات و این چیزها صحبت می‌کنه.
‫بله.
‫فقط راجب حقیقت و ‫چیزهای زیبا صحبت می‌کنه قربان.
‫- زنده‌باد هیتلر. ‫- زنده‌باد هیتلر.
‫بله، حقیقت و چیزهای زیبا ‫همه‌شون ممنوعن، ورنا فنیش.
‫حرف‌های ممنوعه وارد گوشات شدن، پس میشه گفت ‫الان ذهنت خودش ممنوعه به حساب میاد.
‫حالا...
‫ما می‌دونیم که تو چیکار می‌کردی
‫و می‌دونی که مجازاتش مرگه.
‫پس، پیشنهاد من اینه...
‫یا رادیوی همسر من رو درست می‌کنی...
‫یا می‌میری.
‫یالا.
‫اتصالش ضعیف شده. ‫باید لحیمش کنم.
‫اینجا لحیم نداریم.
‫یا درستش کن یا بمیر.
‫امروز ساعت 1 بعد از ظهر به زمان گرینویچ، ‫سربازهای آلمانی، تانک‌ها و دیگر وسایل نقلیه...
‫رادیو تعمیر شد قربان. زنده‌باد هیتلر.
‫کارت خوب بود فنیش.
‫حالا تا ذهن‌مون مسموم نشده شبکه رو عوض کن.
‫بله قربان. البته.
‫«ایستگاه قطار سن-لازار» ‫«پاریس» ‫«14 ژوئن 1940»
‫سمت راستت.
‫یالا، زود، زود، زود. ‫داریم می‌رسیم به آخر پله.
‫مراقب باش. بچسب به من. ‫بچسب به من ماری. نزدیکم بمون.
‫آخرین قطار از پاریس رفته!
‫دارین وقتتون رو هدر می‌دین! برگردین!
‫برگردین! باید برگردین. ‫باید ایستگاه رو ترک کنین.
‫ایستگاه رو ترک کنین!
‫آخرین قطار حرکت کرده!
‫باید همین الان ایستگاه رو ترک کنین.
‫باید پیاده بریم.
‫- پیاده. ‫- بیا. آره.
‫چاره‌ای نداریم. بیا.
‫ببخشید. ببخشید. ‫بیا، ماری، بچسب به من.
‫من رو بگیر.
‫ماری، عزیزم، چمدونت رو بده به من.
‫خیلی سنگینه.
‫رادیوت رو آوردی؟
‫شاید جایی که می‌ریم، رادیو نداشته باشن.
‫می‌خوام بدونم نظر پروفسور ‫راجب این اتفاقات چیه.
‫ماری. متاسفم اما نمی‌تونیم ‫این رو با خودمون ببریم.
‫پس، می‌تونی بهم توضیح بدی چرا مردم یه شهر ‫دارن فرار می‌کنن اونم بدون اینکه جای فراری داشته باشن؟
‫می‌تونی توضیح بدی چرا یهودی‌ها ‫دارن تندتر از بقیه فرار می‌کنن؟
‫می‌تونی توضیح بدی چرا یه کشور ‫می‌خواد صاحب یه کشور دیگه بشه؟
‫نمی‌تونم. نمی‌تونم هیچکدومش رو توضیح بدم.
‫تو رادیو میگن که نازی‌ها از ‫هرکسی که متفاوته بدشون میاد،
‫و از هرکسی که حقیقت رو میگه بدشون میاد.
‫- ماری... ‫- به من گوش کن. گوش کن.
‫من متفاوتم. ‫می‌دونم که هستم.
‫می‌دونم که سعی داری ازم محافظت کنی، ‫اما من فرق می‌کنم.
‫تو حقیقت رو میگی.
‫آره. ولی برای در امان ‫نگه داشتن تو ساکت می‌مونم.
‫تنها چیزی که در مورد تو متفاوته،
‫اینه که مایلی بار سنگینی رو ‫برای شنیدن حقیقت به دوش بکشی،
‫یکی از خصلت‌های شگفت‌انگیزته ماری.
‫توی زندگی عادی، نباید خودت رو مخفی کنی.
‫ولی تو جنگ، دیده نشدن باعث میشه زنده بمونی.
‫من چمدونت رو میارم.
‫می‌دونی، پروفسور فقط با ‫افراد جوون صحبت می‌کنه.
‫ما باید جنونی که تو ‫این دنیا وجود داره رو بفهمیم.
‫- من خودم بارم رو به دوش می‌کشم. ‫- نه.
‫بار تو نیست که تنهایی به دوش بکشی.
‫بریم.
‫من اینجام. من اینجام.
ا.مــپــایــر.بــســت.تــی.وی
‫خب ماری، من این هتل به خصوص رو انتخاب کردم ‫چون خدمات‌دهیشون فوق‌العادست.
‫بابا، صدای مرغ میاد.
‫معلومه، فقط غذای تازه سرو می‌کنن.
‫و پیشخدمت‌هاشون و سرپیشخدمت‌هاشون
‫و خدمتکارهاشون انقدر بی‌سر و صدان ‫که اصلا متوجه‌شون نمیشی.
‫باد سرد حس می‌کنم.
‫توی تراسیم؟
‫آره. و منظره گلستان شقایق خیره‌کننده‌ست.
‫امیدوارم که میز و صندلی‌هاشون بورژوازی باشن.
‫اوه نه، تم رستوران ژاپنیه. ‫چهارزانو غذا می‌خوریم
‫و سرآشپز ستاره‌داره میشلن ‫به ساندویچ‌های سالامیش معروفه.
‫- بگیرش. ‫- ممنون.
‫میشه به یکی از ‫سرپیشخدمت‌ها بگی برامون یه شال بیاره.
‫- آره. ‫- یکم سردمه.
‫ممنون. و...
‫شاید باید به سرآشپز بگی
‫نصف ساندویچ‌های معروفش کافیه.
‫- چرا؟ گرسنه‌ت نیست؟ ‫- نه...
‫باید غذامون رو ذخیره کنیم بابا. من...
‫چون از اونجایی که ‫نمی‌دونی کجا داریم می‌ریم
‫نمی‌دونیم سفرمون قراره چقدر طول بکشه.
‫می‌دونم کجا داریم می‌ریم.
‫تصمیم گرفتم به سن-مالو بریم.
‫کنار اقیانوس؟
‫آره. کنار اقیانوس. بخور.
‫هممم.
‫توی سن-مالو کی رو می‌شناسی؟
‫اونجا خانواده داریم.
‫چطوری قراره به اونجا برسیم؟
‫آخه...
‫هیچ قطاری نیست.
‫هیچکس بهمون سواری نمیده چون مهربونی مرده
‫و همه مردم دنیا همزمان پست شدن.
‫همه مردم نه.
‫ماری، ساعت تقریبا 10ئه.
‫وقت پروفسورت رسیده.
‫اگه اون می‌دونه چه خبره، ‫منم دوست دارم بدونم.
‫امشب، فکر کنم قراره راجب ‫طبیعت زمان صحبت کنه.
‫اما موضوع صحبت هرچی که باشه، ‫راجب همه‌چیز حرف می‌زنه.
‫عصر بخیر بچه‌ها.
‫دوست دارم صحبت امشب رو ‫با چند جمله‌ای شروع کنم،
‫که هرجا که هستین، درخور موقعیت‌تونه.
‫این جملات خیلی خیلی وقت پیش توسط یه ‫نمایشنامه‌نویس یونانی به اسم سوفوکل نوشته شدن.
‫اما فکر می‌کنم این جملات ثابت می‌کنن ‫که مهم نیست چقدر زمان بگذره،
‫اوضاع هیچوقت تغییر نمی‌کنه.
‫چیزی که نوشته اینه...
‫«ستمگر، فرزند تکبر است
‫که از جام تهوع‌آور بی‌پروایی ‫و خودبزرگ‌بینی آب می‌نوشد،
‫تا اینکه از فراز عرش خود،
‫با سر به منجلاب ناامیدی سقوط می‌کند.»
‫بچه‌ها، می‌دونم که الان زمونه تاریکیه،
‫اما مطمئن باشید که روشنایی ‫همیشه به تاریکی چیره میشه.
‫حالا که حرف از روشنایی شد، ‫دوست دارم باهاتون درباره...
‫ورنا!
‫گشتاپو با خودشون بردنت و ‫هنوز داری اینا رو گوش می‌کنی؟
‫واسه یه ساعت از روز می‌خوام ‫به مهربانی و تدبیر گوش کنم.
‫- آخ! دردم گرفت! ‫- باید ببُرمشون.
‫دردم گرفت.
‫به اندازه یه گلوله تو سرت یا ‫یه طناب دور گردنت درد نداره.
‫ورنا، تو تنها کسی هستی که دارم.
‫تو خانواده منی. ‫نمی‌تونم از دستت بدم.
‫- بابت گوشات متاسفم. ‫- واقعا زورت زیاده.
‫خیلی زور داری.
‫یکم شکلات پیدا کردم.
‫- خب، پروفسوره چی... ‫- ورنا!
‫سربازها اینجان.
‫میگن می‌خوان با تو حرف بزنن.
‫ورنا، اونا قرار نیست دستگیرت کنن.
‫تو انتخاب شدی چون خیلی باهوشی.
‫اونا بهت میگن که تو هیچی نیستی.
‫که اهل ناکجا آبادی.
‫که نباید رویاهای بزرگی داشته باشی.
‫اما من بهت ایمان دارم. ‫می‌دونم که کار بزرگی انجام میدی.
‫ممنون.
‫همین آدمی که هستی بمون، ورنا فنیش.
‫با اینکه بعضی اوقات رو مخی.
‫- نباید عوض بشی. ‫- بازم داری دردم میاری.
‫نذار تحت تاثیر قرارت بدن.
‫نذار متقاعدت کنن.
‫قلب و روحت رو همین شکلی نگه دار، باشه؟
‫مثل یکی از ایستگاه‌های رادیویی احمقانه‌ت.
‫فرکانست رو عوض نکن.
‫قول میدم.
‫باشه.
‫قول میدم.
‫یوتا... یوتا... یوتا... یوتا...
‫- قول میدم. ‫- یوتا.
‫تبریک میگم.
‫تعمیر کردن رادیو یه آزمون بود ‫که با نمره بالا قبول شدی.
‫کجا می‌برینم؟
‫جایی که از پسرها مرد
‫و از مردها سرباز می‌سازن.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫خیلی خب. خودشه ماری. ‫خودشه.
‫بپیچ راست ماری. بپیچ راست. خودشه.
‫خیلی خب. حالا کلاچ رو بگیر.
‫- کلاچ چیه؟ ‫- کلاچ دیگه!
‫پای چپت رو بردار. خودشه.
‫آره! خیلی خب! بپر کنار! بپر کنار.
‫حالا دیگه ماشین می‌دزدیم؟
‫این یه ماشین نیست. سیتروئنه.
در ضمن ‫نمی‌دزدیمش، ‫داریم به خاطر کل فرانسه آزادش می‌کنیم.
‫«موسسه ملی سیاسی آموزش و پرورش»
‫ببین، ورنا فنیش، هر دفعه ‫به یه خونه بزرگتر میارمت.
‫موسسه ملی سیاسی آموزش و پرورش.
‫ممتازترین مدرسه در آلمان،
‫که برای باهوش‌ترین و ‫قوی‌ترین افراد ساخته شده.
‫فقط ابرانسان‌ها اینجا دووم میارن.
‫آثار فردریک نیچه رو می‌خونی ورنا؟
‫نه، من اهل مطالعه نیستم.
‫فقط گوش می‌کنم.
‫«چیزی که ما رو نکشه، قوی‌ترمون می‌کنه.»
‫زنده‌باد هیتلر.
‫شما کی هستین؟
‫سرهنگ دوم سایدلا.
‫اومدم از دپارتمان اسن یکی ‫رو برای ثبت نام نامزد کنم.
‫بهم گفتن اول بیام اینجا.
‫اون چیه؟
‫اون یه جادوگره.
‫اسمش ورنا فنیشه.
‫استعداد خاصی در رابطه با رادیوها داره.
‫بله، خب...
‫من راجب استعدادش نپرسیدم، مگه نه؟
‫خیلی مستقیم و به خصوص پرسیدم که چیه؟
‫پسره.
‫وقتی یه نفر می‌پرسه که چی هستی
‫داره می‌پرسه که از چه نژادی هستی.
‫چیزی که هستی نژادته.
‫پس لطفا، اون چیه؟
‫آلمان آریاییه.
‫آم، اما طبق ‫فرمی که اینجا پر کردین،
‫ورنا فنیش تو یه یتیم‌خونه پیدا شده.
‫پس، یه یتیمه.
‫پدرت کی بود ورنا فنیش؟
‫نمی‌دونم پدرم کی بوده.
‫قربان.
‫مادرت؟
‫مرده قربان.
‫مرده چی؟
‫مرده قربان... زنده‌باد هیتلر.
‫منظورم اینه که مادرت آلمانی آریایی بوده؟
‫بله قربان.
‫اما پدرت که اومده و رفته ‫می‌تونسته هرچیزی بوده باشه.
‫لباسات رو دربیار.
‫اگه یه پسر اسناد رسمی واضحی ‫درباره تبارش نداشته باشه،
‫قبل اینکه حتی بتونه پاش رو ‫داخل حریم داخلی این موسسه بذاره،
‫باید کاملا معاینه بشه،
‫تا ما بتونیم از ترکیبات ژنتیکی ‫نژادش اطمینان حاصل کنیم.
‫گفتم، لباسای کیریت رو دربیار!
‫من اندازه همه اعضای بدنش رو می‌گیرم.
‫ضخامت لب، زاویه برآمدگی بینی،
‫تراکم استخوان، رنگ چشم، رنگ پوست،
‫فاصله بین شقیقه‌ها، ‫اندازه دور سر.
‫و فقط بعد از تموم شدن معاینه کردنم،
‫اگه جای سوالی درباره جریان داشتن ‫خون یهود توی این پسر باقی نمونه...
‫همه رو دربیار.
‫...پذیرش میشه.
‫آقای سایدلا، ممنون که به فکر ما بودین.
‫حالا، لطفا به اسن برگردین.
‫ورنا فنیش الان دیگه متعلق به ماست.
‫زنده‌باد هیتلر.
‫خبر خوب، ورنا فنیش!
‫تو یهودی نیستی،
‫پس می‌تونی زندگی کنی و...
‫می‌تونی به این موسسه ملحق بشی.
‫اما این رو بدون.
‫پسری که الان هستی، به زودی می‌میره
‫و با چیزی فراتر از انسان جایگزین میشه.
‫توجه!
‫- زنده‌باد هیتلر! ‫- زنده‌باد هیتلر!
‫سرباز جدید.
‫این یونیفرم جنگیته.
‫این یونیفرم باشگاهته.
‫بند شلوار رو از پشت ضربدری ‫و از جلو موازی رد می‌کنی،
‫آستین‌ها رو تا آرنج تا می‌کنی،
‫یه چاقو و غلاف رو سمت راست کمربندت می‌بندی.
‫کتاب و سیگار ممنوعه. ‫متعلقات شخصی ممنوعه.
‫این کمدته.
‫به جز یونیفرم، چکمه، چاقو و واکس ‫هیچ‌چیز دیگه‌ای توی کمدت نمی‌ذاری.
‫بعد از خاموشی، حرف زدن ممنوعه. ‫نامه‌ها، چهارشنبه‌ها ارسال میشن.
‫اینجا ضعف، ترس و تردیدت رو از بین می‌بریم.
‫تو به یه آبشار، یه رگبار گلوله تبدیل میشی.
‫بی‌خیال راحتی میشی و فقط ‫وظیفه‌ت رو دنبال می‌کنی.
‫برای غذا، کشور می‌خوری و ملت رو نفس می‌کشی.
‫فهمیدی؟
‫بله قربان. فهمیدم.
‫خوبه.
‫با سنت ازش استقبال کنید.
‫فرار کن.
‫خواهر عزیزم یوتا،
‫اینجا واقعا جای جالبیه.
‫کلی جنگل و دشت اینجا هست و هواش خیلی تمیزه.
‫باقی پسرها خوب به نظر میان، ‫اما اکثرشون از من جثه بزرگتری دارن.
‫هنوز، دستم به یه رادیو هم نخورده،
‫اما مطمئنم وقت اونم می‌رسه.
‫لطفا به خانم الینا بگو که نگرانم نباشه،
‫چون من حالم خوبه...
‫و دارم از هوای تازه لذت می‌برم.
‫امیدوارم حال همه‌تون خوب باشه.
‫دوستتون دارم و دلم براتون تنگ میشه.
‫بهترین‌ها رو براتون آرزو می‌کنم ‫و زنده‌باد هیتلر،
‫از طرف ورنا.
‫کافیه! کافیه!
‫تو باید بیسیم‌چی و ‫متخصص رادیو جدیدمون باشی.
‫بلند شو. بلند شو پسر.
‫با این یکی مهربون باشین.
‫رایش امید زیادی بهش داره.
‫بیا بریم.
‫یا مثل یه شیر جنگل می‌‌میری،
‫یا مثل شیری که ‫رو زمین ریخته از روت رد میشن.
‫بلند شو. یالا.
‫یادت باشه فنیش...
‫اگه قصدت اینه که از قصد شکست بخوری،
‫فقط زندگی خودت نیست که در خطره.
‫متوجهم که یه خواهر داری...
‫یوتا.
‫اگه نتونی جای موج کوتاه 13.10 رو پیدا کنی،
‫خواهرت هم می‌میره.
‫و به روش خیلی وحشتناکی می‌میره.
‫بابا، امروز داشتم ‫سفرمون به سن-مالو رو...
‫راه بیفت!
‫...به یاد می‌آوردم
‫که با یه ماشین دزدی،
‫توی مسیر، توی طویله‌ها و ‫کنار پرچین‌ها خوابیدیم و تخم مرغ دزدیدیم.
‫یادمه که چطور همین که ‫گازوئیل‌مون تموم شد به شهر رسیدیم...
‫داره از نیم کیلومتر جلوتر ‫به سمت غرب پخش می‌کنه.
‫اینجا بپیچ به راست.
‫و یادمه اولش که به اینجا رسیدیم، ‫انقدر دلشوره داشتم
‫که نمی‌دونستم سرنوشت‌مون ‫چی میشه یا با کی آشنا می‌شیم.
‫اما تنها چیزی که باهاش ‫آشنا شدیم، محبت و اشتیاق بود.
‫انگار که خیلی وقت پیش بود.
‫بابا...
‫امیدوارم هرجا که هستی، ‫سیگنال این رادیو بهت برسه،
‫چون من هیچوقت، هیچوقت ناامید نمیشم.
‫هیچوقت.
‫دوستت دارم.
‫برو پایین.
‫مـــتـــرجـــم ‫.:: صادق هاشمی ::.
ارائه ای از وبسایت مــونت مــووی :.: MontMovie.net :.:
مـونـت مـووی در تلگرام و اینستاگرام @MontMovie
‫وقتشه با دوستت آشنا بشیم.
‫هرکی که هستی، لطفا من رو ببخش.